diktyo
Εμφανίσεις Περιεχομένου : 1762977

Πολεμος και Ειρηνη

«Η εθνική ποίηση και η συλλογική αφήγηση ως δοξολογία του φόνου»

Του Θανάση Τριαρίδη

Αγαπητοί φίλοι, γεια σας…

Με αυτό το e-mail σάς ενημερώνω για δύο δημόσιες συζητήσεις στις οποίες συμμετείχα και πλέον κυκλοφορούν ηχογραφημένες στο Διαδίκτυο (στον ιστότοπο των εκδόσεων διάπυροΝ). Και οι δύο έγιναν την τελευταία διετία, με θέμα τη θέση μου πως κάθε ύμνος (εθνικός, θρησκευτικός, κοινωνικός, ταξικός, επαναστατικός, οπαδικός ή όποιος άλλος) είναι ανεξαιρέτως ένας ύμνος στην ατέλειωτη μεγάλη σφαγή, πως κάθε σύνθημα μα και κάθε συλλογική αφήγηση είναι στον πυρήνα της μια δοξολογία του φόνου. Η ίδια θέση αποτέλεσε τον κεντρικό άξονα του βιβλίου μου Το κόψε-κόψε ή όταν οι γκοτζίλες εξανθρωπίζονται (ηλεκτρονική έκδοση το 2008 στον ιστότοπο http://www.triaridis.gr/kopse/ * έντυπη έκδοση, διάπυροΝ, 2009).

Περισσότερα...

 

Λίγα αντιπολεμικά και καλά…

Paths of Glory (1957)
Σταυροί στο Μέτωπο
Σκηνοθέτης: Stanley Kubrick
Παραγωγής: 1957
Διάρκεια: 87'
Ασπρόμαυρο

Kubrick's film Paths of Glory was set during World War I and based on Humphrey Cobb's 1935 antiwar novel of the same name. It is about a French army unit ordered on an impossible mission by their superiors. As a result of the mission's failure, three innocent soldiers are charged with cowardice, as an example to the other troops. Kirk Douglas was cast as Colonel Dax, a humanitarian officer who tries to prevent the soldiers' execution. Douglas was instrumental in securing financing for the ambitious production. The film was not a significant commercial success, but it was critically acclaimed and widely admired within the industry, establishing Kubrick as a major up-and-coming young filmmaker. Critics over the years have praised the film's unsentimental, spare, and unvarnished combat scenes and its raw black-and-white cinematography.

Περισσότερα...

 

Το τέλος του μακροχρόνιου σπαραγμού

Του Πάνου Κουτρουμπούση

Καμιά ντουζίνα αιώνες μετά που η ανθρωπότητα είχεν εξαπλωθεί ώσπερ η επάρατος σε αμέτρητου ς πλανήτες του Γαλαξία φύρδην μίγδην που καμιά Υπηρεσία δεν είχεν πλέον πλήρη κατάλογο πώς και πού είχαν αποικίσει όλα εκείνα τα μπουλούκια, εσυνέβει στ' ανοιχτά του πλανήτη Φλοράνς 4, στο μαύρο σαν κατράμι διάστημα, να βρίσκεται εν πλήρης εξέλιξις η πιο τελευταία και πιο μεγαλύτερη σύγκρουση ενός εξοντωτικού διαστρικού πολέμου που χρόνια τώρα καταταλαιπωρούσεν τόσον τες αήττητες δυνάμεις της Γαλαχτικής Ομοσπονδίας της Γης όσον και τες αήττητες δυνάμεις του Αγνώστου Εχθρού. Αμέτρητες ήνταν οι ως τώρα απώλειες σε έμψυχον και άψυχον υλικόν - και ειδικά το άψυχον ήνταν το σημαντικότερον καθότι από έμψυχον η Ομοσπονδία είχε να φαν' κι οι κότες που λέει ο λόγος, ενώ άψυχον ... άντε να ξαναφτιάξουν τόσα χτίρια και μηχανίσματα και περιουσιακά στοιχεία τόσων κατοικημένων πλανητών, όταν οι ίδιοι οι πλανήτες έχουν ολόκληροι ανατιναχτεί ανεπανόρθωτα. Όσο για το πώς άρχισεν αυτός ο σπαραγμός, τρέχα γύρευε να βγάλεις άκρη. Μάλλον κάνας καυγάς στο σκοτεινό κενό μεταξύ αγνώστων συναμεταξύ τους αστροπλοίων. Σού'πα-μού'πες, ξέρεις ρε ποιος είμ' εγώ, τίποτις τέτοια.

Περισσότερα...

 

Ο λιποτάκτης

Του Μίλαν Κούντερα

Ο Όμηρος δεν αμφισβητεί τους λόγους που οδήγησαν τους Έλληνες στην πολιορκία της Τροίας. Αλλά ο Ευριπίδης, όταν ύστερα από αιώνες ρίχνει το βλέμμα του στον ίδιο αυτό πόλεμο, καθόλου δε θαυμάζει την Ελένη, και δείχνει τη δυσαναλογία ανάμεσα στην αξία αυτής της γυναίκας και στις χιλιάδες ζωές που θυσιάστηκαν γι' αυτήν. Στον Ορέστη βάζει τον Απόλλωνα να λέει: ''[την Ελένη] τη στείλανε στη γη οι θεοί, για να βάλει να πολεμήσουνε εξαιτίας της καλλονής της οι Έλληνες με τους Τρώες, και έτσι να σκοτωθεί πολύς κόσμος και ν' αδειάσει η γη απ' αυτό το ανυπόφορο πλήθος των ανθρώπων''(*). Ξάφνου τα πάντα είναι ολοκάθαρα: το νόημα του πλέον ξακουστού πολέμου καμία σχέση δεν είχε με οποιαδήποτε μεγάλη υπόθεση∙ μοναδικός σκοπός του ήταν το μακελειό. Τότε όμως, μπορούμε να μιλούμε ακόμα για το τραγικό;

Περισσότερα...

 
Περισσότερα Άρθρα...
Παρατηρητήριο Αιολικής Ενέργειας
pae2