diktyo
Εμφανίσεις Περιεχομένου : 1762364

Πολεμος και Ειρηνη

Ούτε δήμιοι, ούτε θύματα.

«Κυρ-λοχία πάσχω από δαλτωνισμό: Βλέπω τον κάθε στόχο ίδιον με την καρδιά μου».

Άρη Αλεξάνδρου, Συμβουλές σε ανυπότακτο (Ποιήματα 1941-1974)

Ξεκινήσαμε έναν αγώνα, στα μέσα της δεκαετίας του '80, για να αναγνωριστεί και στην Ελλάδα η δυνατότητα στην άρνηση στράτευσης για λόγους συνείδησης. Αυτό που στον τόπο μας ήχησε ως υπερβολική απαίτηση μιας ισχνής μειοψηφίας, στον δυτικό κόσμο ήταν δικαίωμα αυτονόητο και κατοχυρωμένο συνταγματικά για κάθε πολίτη, σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις από τις αρχές του 20ου αιώνα.

Περισσότερα...

 

Πολιτικές και ιστορικές διαστάσεις του θεσμού της εναλλακτικής κοινωνικής υπηρεσίας,

Πολιτικές και ιστορικές διαστάσεις του θεσμού της εναλλακτικής κοινωνικής υπηρεσίας από την προσωπική μου εμπειρία

Έχουν ήδη συμπληρωθεί 12 χρόνια από την έναρξη λειτουργίας του Νόμου 2510/97. Για όλους όσοι ξεκινήσαμε εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία κατά το πρώτο διάστημα εφαρμογής της τότε νέας νομοθεσίας, δηλαδή γύρω στο 1998 -99, η περίοδος εκείνη δεν μοιάζει σε τίποτε με το σημερινό καθεστώς λειτουργίας αυτού του σημαντικού για τα ανθρώπινα δικαιώματα  θεσμού.

Θα πρέπει εξαρχής να τονιστεί ότι την εποχή εκείνη η εισαγωγή ενός τέτοιου νόμου στο θεσμικό πλαίσιο της Ελλάδας αποτελούσε «επί της αρχής» μια μεγάλη πρωτόγνωρη τομή, παρόλο που τα βασικά γνωρίσματα των συγκεκριμένων ρυθμίσεων είχαν έντονα τιμωρητικό και εκδικητικό χαρακτήρα σε βάρος των αντιρρησιών συνείδησης . Θα μπορούσε να το συγκρίνει κανείς με την αντίστοιχη τομή που συνιστά «επί της αρχής» στις ημέρες μας η ρωγμή που επιχειρεί το νέο νομοσχέδιο περί ιθαγένειας σε ό,τι αφορά το λεγόμενο «δίκαιο του αίματος». Όπως και τώρα, έτσι και τότε περίσσευαν οι λυσσαλέες και υστερικές κραυγές των εθνικιστών για «εθνοκτόνο νομοσχέδιο» που τάχα αποτελεί δυναμίτη στα θεμέλια της εθνικής άμυνας της χώρας, κλπ. Επιστρατεύτηκαν γνωστές γραφίδες του υπερσυντηρητικού κατεστημένου, όπως ο Γιάννης Μαρίνος, ο οποίος επί σειρά ετών είχε δημόσια αλληλογραφία με τη Διεθνή Αμνηστία πάνω στο θέμα αυτό, κατηγορώντας την οργάνωση αυτή για την υποστήριξη που παρέχει προς τους διεκδικητές του δικαιώματος άρνησης στράτευσης για λόγους συνείδησης.

Περισσότερα...

 

Η Εφαρμογή του Θεσμού της Κοινωνικής Υπηρεσίας στην Ελλάδα

Η Εφαρμογή του Θεσμού της Κοινωνικής Υπηρεσίας στην Ελλάδα

Ο θεσμός της εναλλακτικής πολιτικής κοινωνικής υπηρεσίας άρχισε να ισχύει στην Ελλάδα απο την 1/1/1998. Στις 13 Ιουλίου του ίδιου χρόνου άρχισαν να προσφέρουν κοινωνική υπηρεσία οι πρώτοι αντιρρησίες συνείδησης. Tα πρώτα διαθέσιμα στοιχεία καθώς και μερικές επισημάνσεις για την εφαρμογή αυτού του νέου για την Ελλάδα θεσμού εκτίθενται παρακάτω.

Η συντριπτική πλειοψηφία των αντιρρησιών συνείδησης είναι Μάρτυρες του Ιεχωβά, το σύνολο των οποίων υποβάλλει αίτηση ένταξης στο θεσμό. Ενα αποδεικτικό στοιχείο που βαρύνει την κρίση της αρμόδιας επιτροπής αναγνώρισης των αντιρρησιών συνείδησης είναι μια βεβαίωση που χορηγεί η Κεντρική Εκκλησία των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά Ελλάδας ότι ο αιτών είναι πράγματι βαφτισμένο μέλος της Εκκλησίας αυτής. Την εναλλακτική κοινωνική πολιτική υπηρεσία εκπληρώνουν επίσης ορισμένοι ιδεολογικοί αρνητές, καθώς και αντιρρησίες των οποίων η άρνηση βασίζεται σε θρησκευτικά δόγματα διαφορετικά από αυτά των Μαρτύρων.

Περισσότερα...

 

Ένας Αμερικανός λιποτάκτης στη Γερμανία

Αντρέ Σέπαρντ
Αμερικανός λιποτάκτης στη Γερμανία
Του Γιώργου Αγγελόπουλου Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Ο Αντρέ Σέπαρντ είναι ο πρώτος Αμερικανός στρατιώτης που ζήτησε άσυλο στη Γερμανία. Λιποτάκτησε για να μην επιστρέψει στο Ιράκ και στηρίζει το αίτημα ασύλου στο γεγονός ότι ο πόλεμος εκεί παραβιάζει το διεθνές δίκαιο.

O 31χρονος Σέπαρντ, θυμίζει το γερμανικό περιοδικό «Ντερ Σπίγκελ», είναι ένας από τους 25.000 Αμερικανούς στρατιώτες που έχουν λιποτακτήσει από το 2003 για να μην πολεμήσουν στο Ιράκ. Είναι επίσης ένας από τους τουλάχιστον 12 Αμερικανούς στρατιώτες που κρύφτηκαν στη Γερμανία επωφελούμενοι από τον σταθμό στην αεροπορική βάση του Ραμστάιν, στη Ρηνανία, που κάνουν οι περισσότερες από τις στρατιωτικές μονάδες που πηγαίνουν στο Ιράκ. Το 2004, καθώς δεν μπορούσε να βρει χρήματα για τις σπουδές του ούτε κάποια δουλειά, έκανε αυτό που έκαναν και πάρα πολλοί άλλοι στη θέση του: υπέγραψε συμβόλαιο με τον στρατό για να γίνει μηχανικός ελικοπτέρων. Όμως όταν βρέθηκε στο Ιράκ, σύντομα άρχισε να έχει αμφιβολίες: «Κανένας δεν μπορούσε να μου απαντήσει στο ερώτημα για ποιον και γιατί πολεμούσαμε», λέει στο γερμανικό περιοδικό.

Περισσότερα...

 
Περισσότερα Άρθρα...
Παρατηρητήριο Αιολικής Ενέργειας
pae2